یکی بود، یکی نبود. یه روز و روزگاری توی شهر و دیاری صنعتی بود که بهش می گفتند صنعت سینما. به وقت شروع فیلمبرداری همه شاد و خوشحال که قراره این بار « بن هور » بسازیم. تهیه کننده می گفت: « این فیلمی که این دفعه من تهیه می کنم رکورد های فروش رو جابجا می کنه. »
کارگردان خوشحال بود از این که: « این فیلمی که این بار من می سازم جوایز کن و ونیز و برلین و لوکارنو رو درو می کنه، از الان اسکار رو به جوایز خودم اضافه شده می دونم. »
بازیگر ها به اطرافیان وعده می دادند که: « قراره متفاوت ترین بازی کارنامۀ هنری مون رو توی این فیلم انجام بدیم »
عوامل فنی می گفتند که: « آوانگارد ترین کارها رو ما توی این فیلم انجام می دیم، این فیلم استاندارد های فیلمسازی رو جابجا می کنه. »
فیلمبرداری شروع می شد و گزارش پشت صحنه و عکس و پوستر و ... از فیلم در مطبوعات چاپ می شد. تماشاگران برای تماشای فیلم مشتاق تر می شدند، به وقت شروع جشنواره صف های طولانی برای نمایش فیلم بسته می شد. بعد از نمایش فیلم صدا از هیچ کس در نمی آمد. فیلم هیچ واکنشی بر نمی انگیخت. به وقت اکران عمومی فیلم دو زار هم نمی فروخت. وقتی از عوامل می پرسیدند: « این فیلمتون چرا این طوریه؟ »
کارگردان تقصیر را گردن تهیه کننده می انداخت که بودجه و زمان کافی برای اجرا کردن ایده هایش در اختیارش نگذاشته است، از آن طرف ادعا می کرد تماشاگران و منتقدان هم هنوز نتوانسته اند ارزش های فیلم اش را کشف کنند.
فیلمنامه نویس کارگردان را متهم می کرد که این آقا در فیلمنامه ی من دست برده و فیلم روی پرده با فیلمنامه ی من زمین تا آسمان تفاوت دارد.
بازیگران فیلم می گفتند که تدوینگر بهترین نماهای بازی ما را از فیلم در آورده است، از آن طرف فیلمبردار هم با ما لج بوده و نماهای خوبی از ما نگرفته است.
عوامل فنی تقصیر را گردن سالن های بد نمایش می انداختند که نه تصویر خوبی داشتند و نه صدای خوبی از آنها شنیده می شد.
تهیه کننده آه و ناله می کرد که بدترین زمان را برای اکران فیلم اش انتخاب کرده اند یا عید نوروز بود و تماشاگران سرگرم دید وبازدید یا ایام امتحانات بود یا تابستان بود و همه در حال مسافرت یا پاییز بود و فصل مدرسه رفتن یا زمستان بود و هوا سرو بود و کسی حال بیرون رفتن از خانه را نداشت یا...
همه تقصیر را به گردن همدیگر می انداختند و چند وقت بعدش هم همه فراموششان می شد و دوباره روز از نو و روزی از نو، برای هم جشنواره و بزرگداشت می گذاشتند و به هم جایزه می دادند و هیچ کس فکر نمی کرد شاید مشکل اصلی جای دیگری باشد،  شاید اشکال از فیلم هایی باشد که هنوز کارگردانانشان از تعریف درست یک قصۀ پرکشش عاجزند، فیلم هایی که نمی توانند حتی به اندازه ی دو ساعت تماشاگرشان را روی صندلی سینما نگه دارند. فیلم هایی که تهیه کنندگانشان هنوز فکر می کنند باید با باج دادن به تماشاگر، با رقص و آواز و لودگی تماشاگر را نگه داشت. سینمایی که نمی خواهد قبول کند تماشاگرانش نسخه های روز فیلم های دنیا خیلی راحت توی خانه تماشا می کنند و این سینما مدت هاست برای غافلگیری تماشاگرانش چیزی در چنته ندارد.

پی نوشت: نگاهی به اکران روز سینماها بیاندازید. چهار انگشتی که قرار بوده یاد آور ژانر فراموش شده حادثه ای اکشن باشد و وعده ی تماشای یک بهرام رادان متفاوت را می دهد بیشتر از هر چیز اعصاب خرد کن و حتی خنده دار است. اقلیما که قرار بوده تجربه ی تازه ای در زمینه ی سینمای وحشت باشد اصلا نمی ترساند. عاشق که قرار بوده یک موزیکال کودکانه باشد سطحی و تصنعی است. آدم های غیر منتظره به جایی غیر از این جا تعلق دارند و... این وسط سرخوردگی برای تماشاگرانی است که وقت و پولشان را برای دیدن این شاهکارهای سینمای ایران هدر داده اند. باید از خانم ها و آقایان کارگردان سینمای ایران پرسید که اگر این تماشاگران صبور سینمای ایران نبودند
« شما این فیلما رو به کی نشون می دادین؟ »

نوشته شده در 2008/1/16ساعت 22:36 توسط مسعود| |