دو- اصولا آدمی هستم که دوست دارم دیگران را در چیزهایی که دوست دارم شریک کنم. مثلا کتاب ها، فیلم ها، مجموعه ها، مجله ها و چیزهایی از این دست را که خوشم بیاید به دیگران معرفی می کنم. بارها شده مثلا در کتابفروشی یا پشت ِ گیشه ی سینما صحبت های دیگران را شنیده ام و مثلا کتاب یا فیلمی را بهشان پیشنهاد کرده ام. بعضی هایشان با قیافه ی عاقل اندر سفیه از فضولی ِ بی مورد ِ من نگاهم کرده اند و بعضی ها تشکر کرده اند و رفته اند. حالا بهتر شده ام، قبل از این مثلا با یکی از اطرافیان می رفتیم دیدن فیلمی که من خوشم آمده بود یا کتابی را که دوست داشتم می دادم یکی بخواند و مدام طرف را زیر نظر داشتم ببینم خوشش آمده یا نه؟ حالا بیشتر به حظ و لذت ِ خودم فکر می کنم. چون فهمیده ام در اکثر موارد خوش آمدن نسبی است و هیچ دلیلی ندارد که چیزی که من دوست دارم مورد علاقه ی یکی دیگر هم باشد. اصلا علاوه بر نسبی بودن شرایط طرف مقابل هم تاثیر زیادی در خوش آمدن یا بد آمدن دارد. در همین یکی دو هفته ی گذشته سه نفر از دوستان و اطرافیان که کتاب یا فیلم یا موسیقی بهشان پیشنهاد کرده بودم با دیالوگی شبیه یه این با من رو به رو شدند: « این چی بود به من معرفی کردی؟ نصفه نیمه ولش کردم... لطف کن دیگه به من از این پیشنهاد ها نده. »

سه- نمی دانم مجله ی نشانی را که محمد صالح علا در می آورد را می خواندید یا نه؟ در آخر هر شماره اش صفحه ای داشت شبیه به برگه های تقویم با عنوان جدول برنامه ریزی هفتگی و خود صالح علا با خط خودش کارهایی را که در طول یک ماه می خواست انجام بدهد در این صفحات می نوشت که اغلب هم پیشنهاد برنامه های ِ فرهنگی، هنری طول ِ ماه بود و چه لذتی داشت آشنایی و باخبر شدن از هرکدام از این برنامه ها. حالا خودم یکی از تقویم های کهنه و قدیمی را گذاشته ام برای این کار و کارها و برنامه هایی که در طول هر هفته می خواهم انجام بدهم اول هر هفته می نویسم و بعد هرکدام را که انجام دادم خط می زنم. این جور هم کارهای روی نظم- که برای من کلمه ی گم شده ای است- پیش می رود، هم به برنامه هایم می رسم و هم اگر مجبور به انجام کاری باشم و به هر دلیل حوصله ی انجام دادنش را نداشته باشم- مثل مورد یک - آن قدر جلوی رویم می ماند تا برای رهایی از عذاب وجدان احتمالی، آن کار را انجام بدهم و خیال ِ خودم را خلاص کنم.