این مطلب را وقتی نوشتم که داشتم از شمال بر می گشتم، وقتی که توی جادۀ هراز وسط ماشین ها گیر افتاده بودیم و منتظر بودیم تا جاده باز شود و حرکت کنیم:
همه دارند بر می گردند، همه توی ماشین ها نشسته اند تا جاده باز شود و ماشین ها حرکت کنند، از هم سبقت بگیرند، راننده ها بوق بزنند و به هم فحش بدهند تا برسند به خانه هایشان.
زن خانه دار می رود تا برسد به آشپز خانه اش که باز از آن بوی غذا بلند است، به غرغر های شوهرش و صدای جیغ و داد بچه هایش. به ظرفهای نشسته و لباسهای چرک.
زن و مرد کارمند می روند تا برسند به صدای زنگ هر روزۀ ساعت راس شش صبح، به صبحانه خوردنهای هول هولکی، به ترافیک صبح تهران، به مچاله شدن بین مردم داخل اتوبوس و واگن های مترو، به چشم غره های رییس بابت دیر رسیدن های پی در پی، به التماسهای بی دلیل ارباب رجوع، به حرفها، غیبت ها و پشت هم اندازیها برای همکارهایشان، به خستگی های هر روزه، به تکرار هر روزۀ جملۀ دیگر ادامه نمی دهم، به دراز کشیدن های هر شب پای تلویزیون و تماشای برنامه های تهوع آور.
بچۀ مدرسه ای می رود تا برسد به صدای فریادهای خانم معلم بداخلاق و خسته، به درس های کسل کننده، به چرت زدن سر کلاس درس، به انجام دادن تکالیف طولانی و تمام نشدنی، به نمره های بد.

ما همه از دریا می آییم، از دریا و جنگل. از چند روز دریا، مرخصی و آزادی...*

* دریا، مرخصی و آزادی نام کتابی است از جعفر مدرس صادقی

نوشته شده در 2007/5/24ساعت 14:12 توسط مسعود| |